Onze nieuwe identiteit in Christus

229 onze nieuwe identiteit in Christus

Maarten Luther noemde de christenen "gelijktijdige zondaars en heiligen". Oorspronkelijk schreef hij deze term in het Latijn simul iustus et peccator. Simul betekent "gelijktijdig" in het Duits, iustus staat voor "gewoon", et betekent "en" en peccator staat voor "zondaar". Letterlijk genomen betekent het dat we tegelijkertijd in zowel zondigheid als zondeloosheid leven. Luthers motto zou dan een contradictio in terminis zijn. Maar hij sprak metaforisch en wilde de paradox aanpakken dat we in het koninkrijk van God op aarde nooit helemaal vrij zijn van zondige invloeden. Hoewel we met God verzoend zijn (heiligen), leven we geen volmaakt Christus-achtig leven (zondaars). Toen Luther deze uitspraak formuleerde, gebruikte hij af en toe de taal van de apostel Paulus om duidelijk te maken dat de kern van het evangelie dubbeltellingen zijn. Enerzijds worden onze zonden aan Jezus toegerekend en ons zijn gerechtigheid. Deze juridisch-technische taal van creditering maakt het mogelijk om uit te drukken wat juridisch en dus feitelijk waar is, ook als het niet zichtbaar is in het leven van de persoon op wie het van toepassing is. Luther zei ook dat, los van Christus zelf, zijn gerechtigheid nooit ons eigen bezit (onder onze controle) wordt. Het is een geschenk dat alleen van ons is als we het ervan accepteren. We ontvangen deze gave door ons te verenigen met de gever van de gave, want uiteindelijk is de gever zelf de gave. Jezus is onze gerechtigheid! Natuurlijk had Luther veel meer te zeggen over het christelijk leven dan alleen deze ene zin. Zelfs als we het met het grootste deel van de zin eens zijn, zijn er aspecten waar we het niet mee eens kunnen zijn. De kritiek van J. de Waal Dryden in een artikel in The Journal of the Study of Paul and His Letters legt dit als volgt uit (ik dank mijn goede vriend John Kossey voor het sturen van deze regels.):

[Luthers] uitspraak helpt om het principe samen te vatten dat de gerechtvaardigde zondaar rechtvaardig wordt verklaard door de "vreemde" gerechtigheid van Christus en niet volgens de individuele, eigen, inwonende gerechtigheid. Waar dit gezegde niet helpt, is wanneer het - bewust of onbewust - wordt gezien als het fundament voor heiliging (van het christelijk leven). Het probleem ligt hier in de voortdurende identificatie van de christen als een "zondaar". Het zelfstandig naamwoord peccator geeft meer aan dan alleen een misvormde morele wil of een neiging tot verboden handelingen, maar definieert de christelijke zijnsleer. De christen is zondig, niet alleen in zijn activiteiten, maar ook in zijn wezen. Psychologisch gesproken kalmeert Luthers uitspraak de morele schuld, maar houdt de schaamte in stand. Het zelfverklarende beeld van de gerechtvaardigde zondaar, dat ook openlijk vergeving verkondigt, ondermijnt juist deze vergeving als het een begrip van het zelf als zondig tot in de kern representeert, omdat het het veranderende element van Christus categorisch uitsluit. De christen zou dan een pathologisch zelfbeeld hebben dat wordt versterkt door gangbare praktijken en daarmee dit begrip als een christelijke deugd afschildert. Op deze manier worden schaamte en zelfverachting aangewakkerd. ("Revisiting Romans 7: Law, Self, Spirit," JSPL (2015), 148-149)

Accepteer onze nieuwe identiteit in Christus

Zoals Dryden zegt, God "verheft de zondaar tot een hogere staat". In eenheid en gemeenschap met God, in Christus en door de Geest, zijn wij "een nieuw schepsel" (2. Korintiërs 5,17) en getransformeerd zodat we kunnen “delen” in “de goddelijke natuur” (2. Peter 1,4). We zijn niet langer zondige mensen die ernaar verlangen verlost te worden van hun zondige natuur. Integendeel, wij zijn Gods geadopteerde, geliefde, verzoende kinderen die gemaakt zijn naar het beeld van Christus. Ons denken over Jezus en over onszelf verandert radicaal als we de realiteit van onze nieuwe identiteit in Christus accepteren. We begrijpen dat het niet van ons is vanwege wie we zijn, maar vanwege Christus. Het is niet van ons vanwege ons geloof (dat altijd onvolledig is), maar door het geloof van Jezus. Merk op hoe Paulus dit samenvat in zijn brief aan de gemeente in Galatië:

Ik leef, maar nu niet ik, maar Christus leeft in mij. Want wat ik nu in het vlees leef, leef ik in het geloof in de Zoon van God, die mij heeft liefgehad en zich voor mij heeft overgegeven (Galaten 2,20).

Paulus begreep Jezus als zowel het subject als het object van het reddende geloof. Als subject is hij de actieve middelaar, de auteur van genade. Als object reageert hij als een van ons met volmaakt geloof, en doet dat in onze plaats en voor ons. Het is zijn geloof en zijn loyaliteit, niet de onze, die ons onze nieuwe identiteit geven en die ons rechtvaardig in hem maakt. Zoals ik een paar weken geleden in mijn wekelijkse rapport opmerkte, reinigt God ons vest niet en laat ons dan niet over aan onze eigen inspanningen om Christus te volgen. Integendeel, door genade stelt hij ons in staat vreugdevol deel te nemen aan wat hij in en door ons heeft gedaan. Genade, ziet u, is meer dan alleen een sprankje in de ogen van onze hemelse Vader. Het komt van onze Vader die ons heeft gekozen, die ons gaven en beloften van volmaakte zaligheid in Christus geeft, met inbegrip van rechtvaardiging, heiliging en verheerlijking (1. Korintiërs 1,30). We ervaren elk van deze aspecten van onze redding door genade, in vereniging met Jezus, door de Geest die ons gegeven is als geadopteerde geliefde kinderen van God die we inderdaad zijn.

Door op deze manier over Gods genade na te denken, verandert uiteindelijk ons ​​perspectief op alles. In mijn gebruikelijke dagelijkse routine denk ik bijvoorbeeld aan waar ik Jezus zojuist naartoe heb gebracht. Terwijl ik mijn leven heroverweeg vanuit het perspectief van mijn identiteit in Christus, is mijn denken veranderd om te begrijpen dat dit niet iets is waar ik Jezus naartoe wil slepen, maar dat ik geroepen ben om me bij hem aan te sluiten en te doen wat hij doet. Deze verandering in ons denken is precies waar het om gaat bij het groeien in genade en kennis van Jezus. Naarmate we dichter bij hem komen, delen we meer van wat hij doet. Dit is het concept van in Christus blijven waar onze Heer over spreekt in Johannes 15. Paulus noemt het "verborgen" in Christus (Kolossenzen 3,3). Ik denk dat er geen betere plek is om verborgen te zijn, want er is niets in Christus dan goedheid. Paulus begreep dat het doel van het leven is om in Christus te zijn. In Jezus blijven brengt een zelfverzekerde waardigheid en doel in ons teweeg die onze Schepper vanaf het begin voor ons heeft bedacht. Deze identiteit bevrijdt ons om te leven in vrijheid van Gods vergeving en niet langer in slopende schaamte en schuld. Het maakt ons ook vrij om te leven met de zekerheid dat God ons van binnenuit verandert door de Geest. Dit is de realiteit van wie we werkelijk zijn in Christus door genade.

De aard van Gods genade verkeerd interpreteren en interpreteren

Helaas interpreteren veel mensen de aard van Gods genade verkeerd en zien ze het als een vrije doorgang tot zonde (dit is de fout van antinomianisme). Paradoxaal genoeg komt deze fout meestal voor wanneer mensen genade en de op genade gebaseerde relatie met God in een juridische constructie willen binden (dat is de fout van wettigheid). Binnen dit wettelijke kader wordt genade vaak verkeerd begrepen als Gods uitzondering op de regel. Genade wordt dan een wettelijk excuus voor inconsistente gehoorzaamheid. Wanneer genade op deze manier wordt begrepen, wordt het bijbelse concept van God als de liefhebbende Vader die zijn geliefde kinderen berispt, genegeerd.Proberen om genade te legaliseren is een verschrikkelijke, levensverterende fout. Wettelijke werken bevatten geen rechtvaardiging, en genade is geen uitzondering op de regel. Dit verkeerd begrip van genade leidt typisch tot liberale, ongestructureerde levensstijlen die contrasteren met het op genade gebaseerde en evangelieleven dat Jezus met ons deelt door de Heilige Geest, staan.

Gewijzigd door genade

Dit ongelukkige misverstand over genade (met zijn verkeerde conclusies over het christelijk leven) kan het schuldige geweten sussen, maar het mist onbewust de genade van verandering - de liefde van God in ons hart die ons van binnenuit kan transformeren door de Geest. Het missen van deze waarheid leidt uiteindelijk tot schuldgevoelens die geworteld zijn in angst. Uit eigen ervaring sprekend, kan ik zeggen dat een leven gebaseerd op angst en schaamte een slecht alternatief is voor een leven gebaseerd op genade. Want dit is een leven dat gedreven wordt door de veranderende liefde van God, die ons rechtvaardigt en heiligt door onze vereniging met Christus door de kracht van de Geest. Let op de woorden van Paulus aan Titus:

Omdat de heilzame genade van God aan alle mensen is verschenen en ons tot discipline brengt dat we de goddeloze natuur en wereldse verlangens afzweren en voorzichtig, rechtvaardig en vroom in deze wereld leven. (Titus) 2,11-12)

God heeft ons niet alleen gered om ons alleen te laten met schaamte, onvolwassenheid en zondige en destructieve manieren van leven. Door genade heeft hij ons gered, opdat wij in zijn gerechtigheid mogen leven. Genade betekent dat God ons nooit zal opgeven. Hij blijft ons de gave geven om te delen in eendracht met de Zoon en gemeenschap met de Vader, evenals in staat te zijn om de Heilige Geest in ons te dragen. Hij veranderde ons om meer op Christus te lijken. Genade is precies waar onze relatie met God over gaat.

In Christus zijn en blijven we altijd geliefde kinderen van onze hemelse Vader. Hij vraagt ​​ons alleen om te groeien in genade en kennis van de kennis van hem. We groeien in genade door te leren Hem door en door te vertrouwen, en we groeien in de kennis van Hem door Hem te volgen en tijd met Hem door te brengen. God vergeeft ons niet alleen door genade wanneer we ons leven leiden in gehoorzaamheid en eerbied, maar verandert ons ook door genade. Onze relatie met God, in Christus en door de Geest, wordt niet zo groot dat we God en Zijn genade minder nodig lijken te hebben. Integendeel, onze levens zijn op alle manieren van hem afhankelijk. Hij maakt ons nieuw door ons van binnenuit schoon te wassen. Als we leren om in Zijn genade te blijven, leren we Hem beter kennen, hebben Hem en Zijn wegen helemaal lief. Hoe meer we Hem kennen en liefhebben, hoe meer we de vrijheid zullen ervaren om te rusten in Zijn genade, vrij van schuldgevoelens, angst en schaamte.

Paulus vat het als volgt samen:
Want door genade bent u gered door het geloof, en dat niet uit uzelf: het is een gave van God, niet uit werken, zodat niemand zou roemen. Want wij zijn zijn werk, geschapen in Christus Jezus tot goede werken, die God tevoren heeft voorbereid opdat wij erin zouden wandelen (Efeziërs 2,8-10).

Laten we niet vergeten dat het Jezus' geloof - zijn trouw - is dat ons verlost en verandert. Zoals de schrijver van Hebreeën ons in herinnering brengt, is Jezus de beginner en voltooier van ons geloof2,2).    

door Joseph Tkach


pdfOnze nieuwe identiteit in Christus (deel 1)